De Elbrus is een vulkaan gelegen in de grote Kaukasus in het zuidwesten van de autonome Russische republiek Kabardië-Balkarië. Dit is vlakbij de grens met Georgië. De Kaukasus wordt gezien als de grens tussen Europa en Azië. De Elbrus ligt zo’n 20 kilometer ten noorden van de bergkam van de Kaukasus en behoort dus tot Europa. De vulkaan is nu al ruim 2000 jaar niet meer actief. De Elbrus heeft twee toppen. De oosttop is 5621 m. hoog en de westtop is met zijn 5642 m. de hoofdtop. De Elbrus is de hoogste berg van Europa, Rusland en de Kaukasus. De oosttop werd voor het eerst beklommen door Khillas Khachirov in 1829. Hij was gids voor een keizerlijke Russische wetenschappelijke expeditie onder leiding van generaal Emmanuel.

De eerste beklimming van de hoofdtop werd in 1874 gedaan door Frederick Gardner, Horace Walker en Peter Knubel. Deze laatste was een Zwitserse gids uit het kanton Wallis. Het is veelal onstabiel weer op de Elbrus. Sneeuw, harde wind (gevoelstemperatuur kan tot -25 graden zakken), maar het kan er ook bijzonder warm worden. Per jaar vallen er 15 tot 30 doden. Dit is voornamelijk te wijten aan slechte voorbereiding (acclimatisatie), slecht weer en slechte uitrusting. De Elbrus kan in principe het hele jaar beklommen worden maar de beste periode is van half mei tot half september. In de winter wordt er ook geskied op de Elbrus.

De Elbrus is technisch gezien een makkelijke berg. Op de topdag moet je echter wel veel hoogtemeters overbruggen.

Info: Wikipedia

 

De routes op de Elbrus

  • Met de auto tot vlakbij het basiskamp op 2500 m.
  • Van het basiskamp naar kamp 1 op 3800 m.
  • Acclimatisatietocht naar de rotsen van Lenz op ongeveer 4800 m.
  • Topdag is van kamp 1 naar de top en terug naar kamp 1.
  • Vanuit het noorden klimt men veelal naar de oosttop omdat deze dichterbij is dan de hoofdtop.

  • Vanuit de Baskan vallei met de kabelbaan omhoog naar Garabashi op 3720 m.
  • Vervolgens met een ratrack (pistevoertuig) naar de Priut hut op ongeveer 4050 m.
  • Acclimatisatietocht naar de Pastukhov Rocks op ongeveer 4700 m.
  • Topdag is van de hut naar de top (6 - 9 uur). De afdaling duurt 3 - 6 uur.

Reisverslag

De vlucht van Amsterdam naar Moskou verliep prima. De aansluitende vlucht naar Mineralny Vody was geannuleerd waardoor Sjon en ik enige tijd op het vliegveld van Moskou hebben moeten doorbrengen.
Aangekomen op het vliegveld van Mineralny Vody, kon je je bagage pakken en zo naar buiten lopen!
Met een taxi gingen we naar Piatigorsk, een Zuid-Europees aandoende stad met dito temperatuur. Het was daar heerlijk vertoeven.
Om meer dan alleen de Elbrus te zien en om te acclimatiseren, gingen we eerst naar het Bezengi-gebied. Dit ligt op zo’n 5 uur rijden van Piatigorsk. Het Bezengi-gebied wordt ook wel de kleine Himalaya genoemd. Deze typering is niet ten onrechte.
Het Bezengi-bergsportkamp ligt op 2200 m. en heeft een formidabel uitzicht op de hoge bergen, waaronder diverse vijfduizenders. De volgende dagen maakten we een aantal dagtochten en hebben we gekampeerd op een prachtige plek.
De bergen in dit gebied zijn verre van eenvoudig te beklimmen. We hebben dan ook slechts een naamloze top bereikt van ongeveer 3700 meter. Dit was echter wel een avontuurlijke tocht. De eerste dag liepen we met zware rugzakken naar een oase tussen de gletsjers met uitzicht op bergen die ruim 2000 m. boven ons uitreikten. Daar hebben we de tenten opgezet. In de namiddag kwamen de steenbokken naar dit grasveld en liepen op een paar meter van je tent.
’s Nachts kon je een formidabele sterrenhemel zien.
Tijdens de gehele reis (behalve in Moskou) was Oleg onze gids. Zonder een gids zijn de routes lastig te vinden. Het is in die zin niet te vergelijken met de Alpen. We hebben in Bezengi geen enkele westerse toerist gezien. Bij de russen is dit schitterende gebied wel goed bekend.
Na 8 dagen zijn we weer naar Piatigorsk gereden om vervolgens de dag daarna te vertrekken naar de noordzijde van de Elbrus. De omgeving lijkt soms op Schotland met ronde heuvels en boomloze landschappen, en soms lijkt het op Frankrijk vanwege de zonnebloemen en meer alpine bergen. Het laatste stuk naar het basiskamp liepen we terwijl de bagage met de auto omhoog gebracht werd. Sjon had niets bij zich en ik alleen een regenjas. Helaas begon het stevig te regenen en raakten we doorweekt. Onze spullen kwamen maar niet aan omdat de jeep geen benzine meer had en de auto die benzine zou brengen naar de eerste auto pech kreeg. Ondertussen werd er ernstig getwijfeld of de auto’s wel verder zouden kunnen rijden vanwege de regen. Na ongeveer 5 uur konden wij eindelijk onze spullen in ontvangst nemen en weer warm worden. De volgende dag hebben we een prachtige wandeling gemaakt naar kamp 1. In krap 4 uur zijn we zo’n 1260 m. gestegen. Het was een mooie gevarieerde wandeling met her en der grote blokken zwarte lava.
Sjon en ik gingen al meer twijfelen of we via de noordkant de hoofdtop (en daar is het ons om te doen) wel zouden halen. Het hoogteverschil is erg groot en de meesten gaan naar de oosttop. Na overleg met Oleg besloten we naar de zuidkant te gaan. Dit betekende een hele dag rijden om de Elbrus heen. De afdaling met een jeep van het basiskamp naar beneden was (de weg die onze bagage had afgelegd) adembenemend. Het pad verdiende nauwelijks de naam ‘karrepad’. Er waren diep uitgesleten sporen, her en der grote stenen, weggeslagen delen van het pad en ook nog tegenliggers. Het was een opluchting dat we beneden waren. Hoewel: onze chauffeur bleek toen hij eenmaal op asfalt zat, een soort kamikaze-rijstijl te hebben. Bij een paar andere chauffeurs hadden we dit ook al meegemaakt. Na een volle dag rijden kwamen we aan in het kleine dorpje Terskol. Daar logeerden we bij de reeds aardig op leeftijd zijnde Maria. Zij verhuurde kamers. In de gang stond een gasfornuisje. Je at in je slaapkamer.
Er ging een kok met ons mee naar de Priut hut. Zij had de inkoop ook gedaan. Tot aan Garabashi (3720m.) gingen we met de skilift. Omdat de sneeuw erg zacht en nat was gingen we vervolgens met de ratrack (pistevoertuig)) naar de hut op ongeveer 4050 m. Ik heb nog nooit zo’n vieze hut gezien. Een ieder kookt voor zichzelf en niemand voelt zich verantwoordelijk om het schoon en opgeruimd achter te laten. Dit heeft bij mij tot darmproblemen geleid waardoor ik op de topdag regelmatig even naast het spoor moest gaan zitten.
Op de topdag versliep onze gids zich. Sjon werd gelukkig wakker waardoor we rond 2.15 uur konden vertrekken. Hoewel het weerbericht zonnig weer had aangegeven, zagen we bij de dageraad dat het zwaar bewolkt was. Zodra de wind opstak, werd het koud. Boven de 5000 m. trokken de wolken wat op waardoor we enig zicht hadden. De col ligt op 5200 m. Veel klimmers krijgen het hier erg zwaar. Ze hebben onvoldoende ervaring en/of zijn onvoldoende geacclimatiseerd. Sommigen gaan er letterlijk bij liggen. Wij hadden echter een goed tempo en voelden ons prima. Hierdoor konden we ook genieten van de tocht. We bereikten de top even voor 10 uur. Het bereiken van de top was voor mij wel even emotioneel. Eindelijk weer eens een “seven-summit”- top gehaald en dat samen met Sjon.
Na genoten te hebben van het uitzicht en de nodige foto’s gemaakt te hebben, daalden we weer af.
Toen we onder de Pastukhov Rocks waren, brak de zon wazig door en leek het wel alsof we in een oven liepen. We wilden het wat rustiger aan doen maar Oleg vertelde ons dat we ons moesten haasten opdat we de laatste skilift nog konden halen. Deze ging om 15.00 uur.
Alles liever dan nog een nacht in de hut door te brengen. Wat was het heerlijk om ’s avonds weer in een schoon bed te liggen in het huis van Maria.
Van Terskol zijn we weer naar Piatigorsk gereden. Daar nog ontzettend genoten van de mooie kerken, leuke terrasjes en de heerlijke zomerse en verrassend ontspannen ambiance.

De laatste 3 dagen van onze reis hebben we in Moskou doorgebracht.
Het centrum van Moskou is zeker de moeite waard: het Kremlin, het warenhuis GoeM, de verschillende kathedralen en kerken, het Lenin mausoleum, het Bolsjoj-theater, de rivier de Moskva, het park Kultury, het Rode Plein en natuurlijk de metro. Alles is op loopafstand. De sfeer is prima.

Ons laatste culturele uitstapje in Moskou was de metro. Dit is geweldig om te zien. Toen we om 17.00 uur weer boven de grond kwamen, regende het. Het heeft de hele nacht doorgeregend. Toen we de volgende dag met de taxi naar het vliegveld gingen regende het nog en stonden veel straten helemaal blank. Toen we thuis kwamen en de krant opensloegen werd er melding gemaakt van wateroverlast in Moskou!